Przechodzimy to zjawisko także w naszym mieście, gdzie ma ono szczególną - integracyjną wartość. W PRL ziemia stargardzka była tyglem napływowej ludności z różnych stron II Rzeczypospolitej - o różnej obyczajowości i poglądach, a także religii i narodowości. Podziały zacierały się przede wszystkim wraz z każdym urodzonym już tu pokoleniem, a miejscami tego procesu były szkoły. Zbliżony był również status materialny uczniów. Ludzie tylko do pewnego stopnia zdawali sobie sprawę, w jakim ustroju żyli, więc automatycznie zmagali się z trudnościami bytowymi i megalomanią władzy. Do pewnych spraw - rzeczywistości, jak się to mówiło - po prostu przywykli. Jednak ówczesne relacje między sąsiadami, znajomymi z pracy czy parafianami cechowały się dużą życzliwością i zaufaniem. Znajomi i sąsiedzi potrafili sobie pomagać i spotykali się ze sobą, nie zamykali się w domach. Klucze od mieszkania zostawiało się pod wycieraczką, rowery i wózki przed budynkami. Dlatego sporym szokiem byłą gwałtowna zmiana reguł społecznej gry: owa pogoń za pieniądzem, rozwarstwienie majątkowe, strach przed bezrobociem. Wielu tego nie wytrzymało. Szok powoli mijał - dzisiaj mimo licznych zaniedbań i nowych problemów - większość społeczeństwa wie, że żyje w normalnym kraju, powiecie i mieście. Stargard gospodarczo ciąży w kierunku Szczecina. Wyjeżdżający stąd na studia czy do pracy nie wstydzą się rodzinnego miasta. Można zaryzykować twierdzenie, że w Stargardzie rozwija się patriotyzm lokalny. Odnajdywanie przyjaciół na portalu nasza klasa odbudowuje więzi lokalne, służy refleksji nad mijającym czasem. Można zaobserwować wiele wzruszających i sentymentalnych spotkań internetowych, a także informacji o kondycji "ziomków" rozsianych po świecie. Nieco gorzej przedstawia się rzecz na portalach "wojskowych". W stargardzkich jednostkach służyło mnóstwo rekrutów z terenu północno-środkowej Polski, ale niestety mięli nikły kontakt z miastem, oddzieleni koszarową bramą. W całym zjawisku internetowych poszukiwań jest coś optymistycznego, łączącego ludzi. Procesie tym cenniejszym, że codziennie wtłacza się nam do świadomości sztuczne antagonizmy typu PiS-PO czy gmina-miasto.